نور ماه

چشم زانوی غم بغل زده

و به ماه نظاره می کند

یک آن، دست بر قلب آسمان می برد

وستاره ی بخت خود را جستجو می کند

پر نورترین را گلچین می کند

اما ستاره  نور ماه را ندارد

وقتی ماه را در آغوش می گیرم

خورشید امان نمی دهد

و انوار سوزانش ماه را از آغوشم می رباید